İmkanlar, insanlar için her zaman bir problem olmuştur; yeterli olması ve yetersiz olması, yeterli olunca da nasıl kullanacağı ile ilgili…
İnsanların en çok düştüğü tuzaklardan biri de cömertlik ve müsriflik karmaşasıdır. “Ne var ki? Kendime harcamıyorum sonuçta.” der insan. Ancak müsriflik, kişinin kime harcadığıyla ilgili bir durum değil, gereksiz harcamasıyla ilgili bir durumdur. Maaş yeni alınmış, tüm ödemeler yapıldıktan sonra belli ki bu ay zor geçecek. Maaşı aldıktan sonraki ilk hafta sonunda arkadaşlarıyla yemeğe program ayarlanıyor ve o yemekte de hesap ödenmeye çalışılıyor. Halbuki o yemek arkadaşlarla beraber evde de yenebilirdi ya da dışarıda toplu bir kahve içilebilir ve sonrasında herkes kendi bireysel yemek yiyebilirdi. Zor geçeceği belli olan, tasarruf yapılması gereken bir ayın ilk hafta sonunda pahalı bir yemek yerinde buluşma organize edip hesap ödemek, kimisi için cömertlik olabiliyorken kimisi için müsriflik olabilir.
İlginçtir ki başkalarına yardım için verebilecek bir parada bile insan müsrifliğe düşebilir. Kimi zaman cebindeki 10-20 veya şeklini beğenmediği 50 lirayı bir esnafın önündeki destek camına bırakabilir insan. Ancak bu parayı vermek, yardımdan daha çok bozukluktan kurtulma veya küçüğe sahip çıkmakla uğraşmama isteğiyle olabilir. Bu da kişinin ne verdiğine ve nereye verdiğini bakmadan hesapsız küçük paraları sürekli bir yere dağıtmasına sebep olur.
Dolayısıyla insan cömertlik adı altında müsriflik yapabilir. Cömertlik, insanın kendine ait olan bir şeyi başkasıyla paylaşabilmesidir. Bu bazen bir kahve ısmarlamak olurken bazen kalem hediye etmek, komşunun önemli işlerinde kendi arabanı vermek, bazen de ortak silgi kullanmak olabilir. Tabii ki bunların hepsi denge olduğu taktirde var olabilir. Bir kişinin sıkıldıkça ayakkabılarını başkasına verip kendisine yeni ayakkabı alması ne kadar cömertlik olabilir? Ya da bir arkadaş grubunda sürekli aynı kişinin hesap ödemesi cömertlik midir? Evet, imkân yönetimindeki en önemli detaylardan biri de cömertlik ve müsriflik dengesidir, peki nedir diğer detaylar? İkinci serimizde görüşmek üzere…
2 Responses
Ne sımsıkı tutmak ne de büsbütün savurmak.
Doğru yere verebilmek ve tavizden uzak durabilmek gerekiyor.
Müsriflik ve cömertlik çok güzel anlatılmış. İnsan yaptığı harcamaların gerekli olduğuna ne kadar çabuk kendini ikna ediyor, oysa ki müsriflikten başka birşey değil yapılan.